Odleżyny

Każdy, kto opiekuje się w domu osobą unieruchomioną, wcześniej czy później ma do czynienia z odleżynami. Nawet personelowi pielęgniarskiemu często nie udaje się zapobiec powstaniu tych uciążliwych i upośledzających zmian skórnych u obłożnie chorych.
Odleżyna rozpoczyna się w postaci zmienionego zapalnie obszaru skóry, wykazującego tkliwość uciskową, w miejscu ucisku na kość, wywieranego przez ciężar ciała; obszar ten może szybko przemienić się w bolesne, trudno gojące się owrzodzenie skórne. Najbardziej narażone na ucisk są: kostki, pięty, kolana, łopatki i – zwłaszcza u pacjentów na wózkach inwalidzkich – kręgosłup, pośladki i okolica krzyżowa. Ucisk nie musi trwać długo, aby powstał stan zapalny – niekiedy odleżyny powstają wciągu kilku godzin. Najbardziej zagrożeni są pacjenci z cukrzycą lub innymi chorobami, które sprzyjają pękaniu i zakażeniu skóry, jak też chorzy wychudzeni, z porażeniami lub zaburzeniami krążenia, chorobami serca, urazem rdzenia kręgowego lub z miażdżycą tętnic.

W większości szpitali i domów opieki standardowe leczenie odleżyn polega na oczyszczaniu rany roztworem fizjologicznym soli lub wodą utlenioną, usuwaniu martwej skóry i pokryciu odleżyny opatrunkiem nieprzylegającym do uszkodzonej skóry. Może zajść konieczność usunięcia martwych części skóry ostrym skalpelem. W ciężkich przypadkach, gdy owrzodzenie jest głębokie i trudne do wygojenia, konieczna bywa operacja plastyczna przeszczepienia skóry dla zregenerowania uszkodzonego obszaru.

Niektóre urazy i okoliczności wykluczają zmianę ułożenia ciała pacjenta przykutego do łóżka. Ale nawet ci, których można regularnie obracać, są narażeni na otarcia delikatnej skóry przy przeciąganiu ich na prześcieradle. Jedną z możliwości jest pobudzanie krążenia przez delikatny masaż albo kontrolowane stosowanie słabych bodźców elektrycznych.

Separator image Posted in Zdrowie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *